Olimpijskie dziedzictwo Callaghan Valley, wciąż otwarte dla narciarzy
Większość osób jadących w górę Highway 99 nie ma pojęcia, że zjazd w Callaghan Valley, około 25 km na południowy zachód od Whistler Village, prowadzi do jednej z dwóch aren Zimowych Igrzysk Olimpijskich zbudowanych na igrzyska w Vancouver w 2010 roku. Whistler Olympic Park był gospodarzem dyscyplin nordyjskich: narciarstwa biegowego, biathlonu i skoków narciarskich.
W przeciwieństwie do bardziej efektownych konkurencji alpejskich na Whistler Mountain i Blackcomb Mountain, są to cichsze, techniczne sporty, a obiekt, który był ich gospodarzem, po cichu działa jako placówka publiczna do dziś, prowadzony przez organizację non-profit Whistler Sport Legacies, a nie sprzedany czy zamknięty.
To ma znaczenie z prostego powodu: Whistler Olympic Park nie jest muzeum. To działające centrum narciarstwa biegowego z przygotowanymi trasami, strzelnicą biathlonową, wypożyczalnią sprzętu i domkiem dziennym, położone na wysokości około 1000 m, zauważalnie wyżej i chłodniej niż Whistler Village na wysokości około 675 m. Latem te same korytarze tras otwierają się ponownie dla pieszych i kolarstwa przełajowego przez ciche, subalpejskie lasy - to zupełnie inne doświadczenie niż zjazdy z wyciągami w Whistler Mountain Bike Park.
Nie mylić tej areny z Whistler Sliding Centre
To pułapka, o której warto uprzedzić na samym początku. Whistler miał w 2010 roku dwie osobne areny olimpijskie, a w swobodnej rozmowie są one często wrzucane do jednego worka jako “obiekt olimpijski”:
| Obiekt | Lokalizacja | Konkurencje 2010 | Aktywność dla zwiedzających dziś |
|---|---|---|---|
| Whistler Olympic Park | Callaghan Valley | Narciarstwo biegowe, biathlon, skoki narciarskie | Publiczne narciarstwo biegowe, programy biathlonowe, letnie wędrówki i jazda rowerowa |
| Whistler Sliding Centre | Blackcomb Mountain | Bobsleje, saneczkarstwo, skeleton | Publiczne przejazdy bobslejem i skeletonem zimą |
Obiekty znajdują się w różnych częściach kurortu, w odległości około 25 km drogą, i oferują zupełnie różne atrakcje. Jeśli wycieczka, artykuł czy kierowca wspominają o “torze bobslejowym”, chodzi o Sliding Centre na Blackcomb, nie o ten park. Jeśli mowa o narciarstwie biegowym, biathlonie czy wieżach skoczni, chodzi o Whistler Olympic Park w Callaghan. Zarezerwowanie niewłaściwego obiektu albo dojazd na zły zjazd w oczekiwaniu na atrakcje drugiego z nich to łatwy i całkowicie do uniknięcia błąd.
Co faktycznie rozgrywano tutaj w 2010 roku
Whistler Olympic Park był gospodarzem trzech dyscyplin nordyjskich na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich w Vancouver w 2010 roku, a także następujących po nich Zimowych Igrzysk Paraolimpijskich:
- Narciarstwo biegowe na specjalnie zbudowanych pętlach, które wspinają się i opadają przez zalesiony teren doliny, wybranych częściowo ze względu na stosunkowo pewną pokrywę śnieżną w porównaniu z niższymi wysokościami wzdłuż korytarza Sea to Sky.
- Biathlon, łączący narciarstwo biegowe ze strzelaniem z karabinu na dedykowanej strzelnicy, jedną z bardziej technicznych i najmniej rozumianych przez zwykłych kibiców dyscyplin olimpijskich.
- Skoki narciarskie, na wieżach zbudowanych specjalnie na igrzyska, widocznych z większości parku i wciąż czasem wykorzystywanych do treningów i zawodów.
Rozgrywano tu również kombinację norweską, łączącą narciarstwo biegowe ze skokami narciarskimi. Obiekt został celowo zbudowany z dala od alpejskiego blasku Whistler i Blackcomb, w dolinie, która wcześniej niemal nie miała żadnej zabudowy, co jest też powodem, dla którego dziś funkcjonuje jako stosunkowo mało zatłoczony cel wycieczek na świeżym powietrzu, a nie przedłużenie kurortu.
Zwiedzanie zimą: narciarstwo i biathlon dla każdego
Mniej więcej od grudnia do marca, w zależności od śniegu, Whistler Olympic Park działa jako pełne, jednodniowe centrum narciarstwa biegowego. Dzienny karnet na trasy obejmuje dostęp do dziesiątek kilometrów przygotowanych tras, podzielonych na pasy do stylu klasycznego i łyżwowego, od łagodnych pętli na dnie doliny odpowiednich dla początkujących po dłuższe trasy wspinające się między drzewa z realnym przewyższeniem. Na miejscu dostępne są pakiety wypożyczenia obejmujące narty, buty i kijki, więc brak własnego sprzętu nie stanowi przeszkody.
Biathlon to sztandarowa atrakcja parku dla odwiedzających, którzy widzieli go wcześniej tylko w telewizyjnej transmisji olimpijskiej. Sesje próbne zazwyczaj łączą krótki odcinek narciarstwa biegowego z instruktażem i strzelaniem pod nadzorem na strzelnicy biathlonowej, przy użyciu wiatrówek zamiast właściwych, bardziej mocnych karabinów biathlonowych. To jedno z niewielu miejsc w Ameryce Północnej, gdzie zwykły odwiedzający może wypróbować tę dyscyplinę na prawdziwej strzelnicy używanej podczas igrzysk olimpijskich.
Trasy do chodzenia na rakietach śnieżnych prowadzą osobno od tras narciarskich, co czyni park sensowną opcją dla nienarciarzy podróżujących z grupą narciarzy, a domek dzienny oferuje jedzenie, miejsce do rozgrzania się i wypożyczenie sprzętu, dzięki czemu wizyta nie wymaga powrotu do Whistler w środku dnia.
Zwiedzanie latem: piesze wędrówki i kolarstwo przełajowe
Gdy śnieg stopnieje, zwykle na początku lata, ta sama sieć tras otwiera się ponownie jako szlaki piesze i rowerowe. To inny rodzaj jazdy niż nastawiony na zjazdy Whistler Mountain Bike Park: trasy tutaj mają charakter przełajowy, wiją się przez las zamiast schodzić z góry obsługiwanej wyciągiem, i widzą ułamek liczby odwiedzających głównego parku rowerowego kurortu. Piechurzy zyskują podobną korzyść - ciche, dobrze oznakowane szlaki o łagodniejszym nachyleniu niż wymagające trasy alpejskie prowadzące do Garibaldi Provincial Park, który znajduje się dalej w tym samym ogólnym rejonie.
Wysokość i zadrzewienie parku sprawiają też, że jest to rozsądna, chłodniejsza opcja w upalne letnie dni, gdy miejsca na dnie doliny, takie jak Alta Lake czy Lost Lake, są zatłoczone odwiedzającymi szukającymi cienia i wody.
Jak dojechać z Whistler i Vancouver
Whistler Olympic Park leży w Callaghan Valley, do której prowadzi asfaltowa, częściowo żwirowa droga dojazdowa odchodząca od Highway 99, mniej więcej 25 km, około 30 minut jazdy samochodem, na południowy zachód od Whistler Village. Do doliny nie kursuje regularny transport publiczny, więc praktyczne opcje to prywatny samochód, taksówka lub przejazd na życzenie, zorganizowana wycieczka albo transfer zorganizowany przez zakwaterowanie. Kierowcy jadący z Vancouver Sea to Sky Highway powinni liczyć się z pełną trasą ponad 120 km z miasta przed ostatnim zjazdem, a zimą powinni traktować drogę dojazdową dokładnie tak, jak samą Highway 99: opony zimowe lub łańcuchy, ograniczona prędkość i dodatkowy czas.
Ponieważ w samym parku nie ma noclegów, jest to zasadniczo cel jednodniowej wycieczki z Whistler, a nie baza do zatrzymania się na dłużej. Odwiedzający łączący ten obiekt z innymi przystankami w Callaghan Valley czy wzdłuż Sea to Sky, jak Brandywine Falls czy zjazd w stronę Alexander Falls, często układają z tego pętlę na pół dnia lub cały dzień, zamiast wycieczki jednocelowej.
Łączenie wizyty z innymi atrakcjami Whistler
Ponieważ Whistler Olympic Park to nisza, atrakcja związana z konkretną aktywnością, a nie szeroka atrakcja turystyczna, wielu odwiedzających łączy go z szerszym dniem zwiedzania regionu z powietrza lub pieszo gdzie indziej w dolinie.
Lot widokowy nad okolicznymi szczytami daje wyobrażenie o tym, jak Callaghan Valley leży względem Whistler i Blackcomb, czego trudno docenić z poziomu ziemi - lot helikopterem Whistler Blackcomb to jedna z opcji na taki przegląd, podczas gdy widokowy lot helikopterem nad szczytami Whistler obejmuje podobny wysokogórski teren z powietrza dla tych, którzy wolą oglądać góry niż jeździć po nich na nartach czy wędrować.
Odwiedzający bardziej zainteresowani wędrówkami niż sportem nordyjskim często wykorzystują wyjazd w rejon Callaghan jako odskocznię do wypraw z przewodnikiem głębiej w Garibaldi Provincial Park, takich jak wędrówka z przewodnikiem do Cheakamus Lake, łagodniejsza alternatywa dla długich dni potrzebnych na Garibaldi Lake czy Panorama Ridge, albo bardziej wymagająca wędrówka z przewodnikiem na Panorama Ridge dla doświadczonych piechurów mających cały dzień do dyspozycji.
Żadna z tych wycieczek nie wchodzi do samego Whistler Olympic Park, ale obie znajdują się w tym samym szerszym rejonie górskim i mają sens jako kontynuacja lub zamiennik, jeśli godziny otwarcia obiektu nordyjskiego albo warunki śniegowe nie pasują do terminu wizyty.
Praktyczne wskazówki przed wyjazdem
Whistler Olympic Park pobiera osobne opłaty za dzienny wstęp, wypożyczenie sprzętu i wszelkie programy z instruktorem, więc budżet rzędu 25-70 CAD od osoby na zimową wizytę obejmującą karnet na trasy i podstawowe wypożyczenie jest realistyczny; sesje biathlonu z instruktorem lub dłuższe pakiety sprzętowe podnoszą tę kwotę. Jak wszędzie w Kolumbii Brytyjskiej, ceny są podawane przed doliczeniem podatków od sprzedaży przy kasie.
Ponieważ park leży na większej wysokości niż wioska, warto ubrać się na cebulkę nawet w dzień, który w Whistler Village wygląda łagodnie, i sprawdzić aktualne warunki śniegowe oraz stan tras przed wyjazdem w miesiącach przejściowych, gdy dno doliny i sieć tras mogą być w zupełnie innym stanie.
Świadomość dzikiej przyrody obowiązuje tu tak samo jak wszędzie w regionie: to teren niedźwiedzi w cieplejszych miesiącach, a te same zasady, które obowiązują w całej dolinie Whistler - zachować bezpieczną odległość, nigdy nie karmić ani nie zbliżać się do zwierzęcia i bezpiecznie przechowywać jedzenie - obowiązują na letnich szlakach tak samo, jak bliżej wioski.
Zawody mogą zamykać trasy dla zwiedzających
Whistler Olympic Park to wciąż czynny obiekt zawodniczy, a nie tylko pamiątka po igrzyskach: przez cały sezon zimowy gości krajowe i międzynarodowe zawody w narciarstwie biegowym i biathlonie, w tym mistrzostwa krajowe oraz imprezy rangi międzynarodowej rozgrywane na tych samych trasach, które wykorzystano w 2010 roku. W weekendy zawodów część sieci tras i strzelnica biathlonowa są zazwyczaj zarezerwowane dla zawodników i organizatorów, a publiczny dostęp może zostać ograniczony lub zmniejszony na dzień lub dłużej wokół danego wydarzenia.
Ma to największe znaczenie w weekendy w styczniu i lutym, czyli w samym sercu kalendarza zawodów, kiedy odwiedzający liczący na zwykły, otwarty karnet na trasy może zamiast tego zastać skróconą pętlę publiczną lub zamkniętą strzelnicę. Sprawdzenie kalendarza wydarzeń parku przed wyjazdem, zamiast zakładania pełnego dostępu, pozwala uniknąć sytuacji, w której na parkingu stoją same busy drużyn, a otwarta jest tylko ułamek zwykle dostępnego terenu.
Programy adaptacyjne i przygotowanie na pierwszy raz
Whistler Olympic Park prowadzi obok standardowej oferty również adaptacyjne narciarstwo biegowe, z narciarskimi wózkami siedziskowymi i wsparciem przewodników dla narciarzy z niepełnosprawnością ruchową lub wzrokową, realizowane we współpracy z Whistler Adaptive Sports Program. Podobnie jak wspomniane już wcześniej biathlonowe sesje próbne, wymagają one wcześniejszej rezerwacji, a nie przyjścia bez zapowiedzi, ponieważ sprzęt i przewodników trzeba zorganizować z wyprzedzeniem.
Dla każdego, kto nigdy wcześniej nie stanął na nartach biegowych, teren dla początkujących w parku jest naprawdę płaski i krótki, zanim otworzy się na dłuższe pętle po dolinie, dzięki czemu pierwsza lekcja jest tu wyraźnie mniej stresująca niż start od razu na dłuższych trasach zawodniczych.
Pakiety wypożyczenia obejmują buty, więc pojawienie się w zwykłych zimowych butach zamiast butów narciarskich to jeden z częstszych błędów osób próbujących tego po raz pierwszy, obok niedoceniania, o ile cieplej robi się podczas klasycznego narciarstwa biegowego w porównaniu ze staniem w kolejce do wyciągu alpejskiego: wielu narciarzy ubiera się zbyt ciepło i po pierwszym okrążeniu kończy z kurtką przeciwwiatrową niesioną w ręku. Warstwa bazowa, lekka warstwa ocieplająca i wiatroszczelna kurtka wierzchnia zwykle wystarczają na potrzebny wysiłek, a dla osób jeżdżących stylem łyżwowym, a nie klasycznym, lepiej sprawdzą się rękawiczki niż ciężkie rękawice.
Whistler Olympic Park - najczęściej zadawane pytania
Czy Whistler Olympic Park nadal jest czynną areną olimpijską?
Tak. Rozgrywano tu narciarstwo biegowe, biathlon i skoki narciarskie podczas Zimowych Igrzysk Olimpijskich w Vancouver w 2010 roku, a obiekt działa do dziś - głównie jako miejsce publicznego i zawodowego narciarstwa biegowego, programów biathlonowych oraz letnich tras, a nie jako muzeum.
Czy Whistler Olympic Park to to samo co Whistler Sliding Centre?
Nie, i to najczęstsza pomyłka. Whistler Olympic Park w Callaghan Valley obejmował konkurencje nordyjskie: narciarstwo biegowe, biathlon i skoki narciarskie. Whistler Sliding Centre na Blackcomb Mountain obejmowało bobsleje, saneczkarstwo i skeleton. To dwie osobne areny olimpijskie z zupełnie innymi atrakcjami dla zwiedzających.
Czy można pojeździć na nartach po prawdziwych trasach biegowych z igrzysk 2010?
Tak. Przygotowana sieć tras używana podczas igrzysk 2010 jest dostępna dla odwiedzających jednodniowych z karnetem na trasy, wraz z dostępem do strzelnicy biathlonowej i wypożyczeniem sprzętu, mniej więcej od grudnia do marca, w zależności od śniegu.
Czy można spróbować skoków narciarskich w Whistler Olympic Park?
Wieże skoczni są widoczne i czasem wykorzystywane do treningów oraz zawodów, ale same skoki narciarskie nie są oferowane jako zwykła atrakcja dla zwiedzających - w przeciwieństwie do narciarstwa biegowego i sesji próbnych biathlonu.
Jak dojechać z Whistler Village do Whistler Olympic Park bez samochodu?
Do Callaghan Valley nie kursuje całoroczny transport publiczny, dlatego większość odwiedzających jedzie własnym samochodem, dołącza do zorganizowanej wycieczki lub korzysta z prywatnego transferu bądź taksówki; wynajęty samochód pozostaje najbardziej elastyczną opcją, zwłaszcza na wczesne sesje nordyjskie.
Czy warto odwiedzić Whistler Olympic Park latem?
Tak, dla piechurów i rowerzystów górskich: sieć tras nordyjskich zamienia się latem w szlaki piesze i trasy kolarstwa przełajowego przez subalpejski las, z dużo mniejszą liczbą odwiedzających niż w głównym Whistler Mountain Bike Park.
Czy trzeba rezerwować wizytę w Whistler Olympic Park z wyprzedzeniem?
Dzienne karnety na trasy, wypożyczenie sprzętu i programy z instruktorem, takie jak sesje próbne biathlonu, najlepiej rezerwować online przed przyjazdem, zwłaszcza w zimowe weekendy i ferie szkolne, gdy limity miejsc są ograniczone.
